Morgen is het een jaar geleden dat ik mijn boek presenteerde. Een jaar!

De verkoopcijfers vallen tegen, in die zin dat ik er nog geen royalty’s aan heb verdiend, maar van boeken schrijven word je nu eenmaal niet rijk. Een jaar later blijven vooral de boekpresentaties nazinderen, zowel in Amsterdam als Paramaribo. Ik snap nu beter waarom mensen trouwen. Het is hartverwarmend om (bijna) al je geliefden op dezelfde plek te hebben. Vooral in Paramaribo was ik ontdaan van de opkomst: collega’s, familie, boekliefhebbers en kennissen kwamen van heinde en verre om erbij te zijn. Zelfs mijn schoonvader, die eigenlijk nooit ergens gaat, was erbij. Er zijn die avond ruim zestig boeken gekocht. En hoewel ik zeker weet dat niet iedereen heeft gelezen, ben ik dankbaar voor de ondersteuning.

Noem me gerust gestoord, maar ik heb gedetailleerd bijgehouden aan wie en wat ik de inkomsten van de boekenverkoop in Paramaribo heb uitgegeven. Ik was oprecht nieuwsgierig wat ik zou doen met de opbrengsten. Iets groots? Of meerder kleine dingetjes? Het antwoord is bijzonder banaal. Dit is het lijstje:

• 12 flessen champagne
• 1 diner voor twee
• 4 trucks opvulzand
• 6 appels
• 4 pakken brood
• 2 pakken melk
• 65 L benzine
• 2 koffies
• 2 doktersbezoeken
• 1 bezoek aan de kapper
• 2 x lunch
• 1 maand huur
• 1 maand vaste lasten
• 30% van de aankoop van een stootwagen voor Baby
• nieuwe gordijnen

En toen was het geld alweer op. Zo gaat dat. Ik maal er niet om. Ik ben nooit vergeten wat een vriendin enkele jaren geleden tegen me zei: ‘Om geld moet je niet rouwen. Geld komt altijd terug.’ En ze heeft gelijk.

Als ik mijn boek nu in mijn handen heb, denk ik niet aan de appels of de gordijnen die ik er mee gekocht heb. Ik denk aan Jeroen die zijn waardering mailde, Caroline die mijn boek tipte op Instagram, Pieter die ervoor zorgde dat het in de bibliotheek ligt, Jamila die haar dankbetuiging appte, Louize die het boeiend vond, Sylva die zo enthousiast was, OneWorld die het uitlichtte, Sheila die me de hemel in prees en de-altijd-kritische Peter die het recenseerde (vier sterren!). Ik denk aan de foto’s van Ella en Thor toen ze het boek zagen liggen in de boekhandel en de waardering en bewondering van Paul, Martin, Chris, Shilton, mijn ouders en zovele anderen die ik hoog in het vaandel hou, of gewoon ook helemaal niet ken.

Ik denk aan alle mensen die ik heb besproken in mijn boek. De avonturen die we samen hebben meegemaakt, de lange gesprekken, de bijzondere momenten en de nooit-aflatende ondersteuning van mijn vriend. Ik denk aan de kennis die ik heb opgedaan en het voorrecht om het te mogen delen in een boek.

We zijn een jaar veder. Een jaar wijzer. Aan mijn boek wil ik niets veranderen. Mijn liefde voor Suriname is op papier gevangen. De verhalen moeten niet nu gelezen worden. Ze zijn daar voor wie ze nodig heeft. En dat is genoeg.

Een jaar later, en al wat ik ben, is dankbaar. Voor mijzelf en alles wat ik heb bereikt, maar toch vooral voor u.

Welkom in Dangogo, Zoë Deceuninck, Lebowski, ISBN 978-9048870998

Bestellen kan nog altijd;
In Suriname: www.atlantis.sr
Wereldwijd: www.bol.com

_{Op de foto: interview met Chris Polanen tijdens de boekpresentatie op 1 april 2025, in Amsterdam}