Uitgeput
Het is de laatste dag van het jaar, en terwijl de pagara in de straten van Paramaribo – en ver daarbuiten – uit elkaar spat zit ik uitgeput achter mijn computer.
Persoonlijke posts over mijn ervaring als witte migrant in Suriname
Het is de laatste dag van het jaar, en terwijl de pagara in de straten van Paramaribo – en ver daarbuiten – uit elkaar spat zit ik uitgeput achter mijn computer.
Ik sip alsof morgen niet bestaat.
“Je gaat veel meer van de wereld begrijpen”, zei mijn moeder toen ik zwanger was. Destijds leek me dat nog een leuk idee. Het is niet voor niets mijn passie (en beroep) om de grote vragen (des levens) te onderzoeken. Nu Baby zijn eerste prikjes heeft gehad, begin ik te begrijpen wat ze bedoelde.
De eerste weken na de bevalling zijn zwaar, héél zwaar
Mijn hart is een kamer groter, het licht schijnt feller dan ooit.
Ik ben dertig jaar, eindelijk! Om de een of andere reden keek ik hier heel erg naar uit. Mijn twintiger jaren zijn voorbij. Wat ‘de schoonste tijd van mijn leven’ hoorde te zijn, was voor mij toch vooral een decennium van verwarring. Hoe meer ik mijn plaats opeiste in de ‘volwassen’ wereld, hoe moeilijker het werd. Terugblikkend op mijn twintigerjaren, vond ik het dan ook vooral vermoeiend.
Soms moet je even weg gaan om te weten wat je achterlaat
Een overzicht van mijn meest voorkomende misverstanden in het Surinaams-Nederlands
Surinamers weten wat belangrijk is
Vroeger had ik 100 procent vertrouwen in de persoon die ik voor het eerst de hand schudde. Nu staat de teller gedwongen op nul. Vertrouwen is in Suriname iets waar je voor moet werken. Op zich niet slecht, maar de balans is zoek.
Nu ik niet terug naar België kan, besef ik dat ik me nooit thuis zal voelen in Suriname.
Los van een gestructureerd en verantwoord, leef ik vooral een eenzaam leven.
De wereld moet meer op het Westen lijken, vindt het Westen.
In Suriname heb ik geleerd om niet te werken voor mijn oude dag, maar om te werken voor vandaag.
‘Zij’ en ‘wij’ verschilt maar één letter op papier, maar het maakt een wereld van verschil.
De wereld rond mij vergaat, maar de zon komt elke dag op alsof er niets aan de hand is.
Ik ben lang niet meer zo openhartig als dat ik ooit was.
Een verslag vanop de eerste rij
Net zoals heel Suriname, kijk ik reikhalzend uit naar der verkiezingen van maandag. Maar dat doe ik om een andere reden dan de uitslag.
Omdat ik me niet bij de massahysterie wil aansluiten, blijf ik weg van Facebook. Dat werkt.