Ik koester en ik vloek
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen herinneringen, en die van mijn gezin. Dat vraagt veel voorbereiding, en nog meer energie.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen herinneringen, en die van mijn gezin. Dat vraagt veel voorbereiding, en nog meer energie.
Deze ochtend werd ik er weer eens aan herinnerd waarom Suriname een ontwikkelingsland is.
Als ik mijn boek nu in mijn handen heb, denk ik niet aan de appels of de gordijnen die ik er mee gekocht heb.
Ik ben dertig jaar, eindelijk! Om de een of andere reden keek ik hier heel erg naar uit. Mijn twintiger jaren zijn voorbij. Wat ‘de schoonste tijd van mijn leven’ hoorde te zijn, was voor mij toch vooral een decennium van verwarring. Hoe meer ik mijn plaats opeiste in de ‘volwassen’ wereld, hoe moeilijker het werd. Terugblikkend op mijn twintigerjaren, vond ik het dan ook vooral vermoeiend.
New York City is alles wat ze zeiden dat het zou zijn: duur, druk, snel en luid. De stad is op zowat alle vlakken het tegenovergestelde van Paramaribo. En juist omdat ik zoveel waarde hecht aan de kleinschaligheid, de rust, stilte en traagheid van Suriname, had ik niet verwacht dat ik New York City mooi zou vinden – laat staan leuk.
Soms moet je even weg gaan om te weten wat je achterlaat
Een overzicht van mijn meest voorkomende misverstanden in het Surinaams-Nederlands
Ik moet eigenlijk een boek schrijven, maar ik zit hier achter mijn computer te dralen. Deze ochtend heb ik in de tuin gewerkt, met het voornemen om daarna écht te gaan schrijven. Maar het lukt me maar niet. En dus zit ik hier, op mijn vertrouwde plekje van het internet.
Surinamers weten wat belangrijk is
Vroeger had ik 100 procent vertrouwen in de persoon die ik voor het eerst de hand schudde. Nu staat de teller gedwongen op nul. Vertrouwen is in Suriname iets waar je voor moet werken. Op zich niet slecht, maar de balans is zoek.
Nu ik niet terug naar België kan, besef ik dat ik me nooit thuis zal voelen in Suriname.
Los van een gestructureerd en verantwoord, leef ik vooral een eenzaam leven.
De wereld moet meer op het Westen lijken, vindt het Westen.
‘Zij’ en ‘wij’ verschilt maar één letter op papier, maar het maakt een wereld van verschil.
Ik ben lang niet meer zo openhartig als dat ik ooit was.
Sinds de komst van mijn ouders lijkt er iets te zijn ‘geklikt’ in mijn leven.
In 2020 zal ik nemen wat is, en me niet verliezen in wat kan zijn. De realiteit wordt mijn leidraad
Het is kerstavond en ik ben 7367 kilometer verwijderd van mijn familie
Ik moet me aanpassen aan een maatschappij die dat collectief en woordeloos van mij eist. Ondertussen wil ik koste wat het kost mezelf blijven.
Aflevering 3: Een journalistiek product is afgewezen, omdat de waarheid niet overeenkomt met de mening van mijn werkgever.