Ik koester en ik vloek
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen herinneringen, en die van mijn gezin. Dat vraagt veel voorbereiding, en nog meer energie.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen herinneringen, en die van mijn gezin. Dat vraagt veel voorbereiding, en nog meer energie.
Ze nam Baby in haar armen en noemde hem ‘Kolokupai’; geluksvogel. 365 dagen later is het mij wel duidelijk. De kolokupai, dat ben ik.
Het is de laatste dag van het jaar, en terwijl de pagara in de straten van Paramaribo – en ver daarbuiten – uit elkaar spat zit ik uitgeput achter mijn computer.
Ik hield me krampachtig vast aan mijn werk om te voorkomen dat ik er minder van ging houden. Het werd een self fulfilling prophecy.
Ik sip alsof morgen niet bestaat.
“Je gaat veel meer van de wereld begrijpen”, zei mijn moeder toen ik zwanger was. Destijds leek me dat nog een leuk idee. Het is niet voor niets mijn passie (en beroep) om de grote vragen (des levens) te onderzoeken. Nu Baby zijn eerste prikjes heeft gehad, begin ik te begrijpen wat ze bedoelde.
De eerste weken na de bevalling zijn zwaar, héél zwaar
Mijn hart is een kamer groter, het licht schijnt feller dan ooit.