Hoewel ik mezelf – nog steeds – niet zie als een manager, gaat het werk van een hoofdredacteur me wel goed af. Er is dan ook weinig spannend aan mijn to-do lijst. Mails beantwoorden, belletjes plegen, apps versturen: ik kan dat. De uitdaging ligt nu ergens anders.
‘Veel te jong’, antwoord ik als mensen opmerken dat ik, op 31 jarige leeftijd, wel erg jong ben om al hoofdredacteur te zijn. ‘Te lief’, zegt mijn andere collega ook wel eens. ‘Te gevoelig’, vind ik zelf. Onzeker, misschien ook. Maar ik moet het doen met wie ik ben.
Ik ben een journalist, geen manager. Met die overtuiging heb ik de vacature voor een nieuwe hoofdredacteur van Parbode Magazine maandenlang aan me voorbij laten gaan. Tot nu.
Hoe sneller de samenwerking beklonken wordt, hoe groter mijn zorgen
Slechte journalistiek versterkt het wij-zij denken in de samenleving
Na mijn publicatie over de wantoestanden in de Surinaamse goudexport was ik plots zelf onderwerp van het nationaal nieuws.
‘Er is een vrouwtje daar ergens bij Parbode die een soort hobby heeft om continue kletsverhalen te schrijven’, zei de minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur gisteren over mij op een persconferentie waar ik niet aanwezig was. Mijn hoofdredacteur bij Parbode wees me vandaag op de uitspraak.
Het gaat in de berichtgeving niet om wat je schrijft, maar om wat je niet schrijft.
Een mislukte samenwerking met The New York Times heeft geleerd dat niets voor zijn tijd komt, maar dat het soms ook tijd is om niets te doen, niets te zeggen – ofwel te zwijgen.
Net zoals heel Suriname, kijk ik reikhalzend uit naar der verkiezingen van maandag. Maar dat doe ik om een andere reden dan de uitslag.
We moeten vergeten om te overleven
In 2020 zal ik nemen wat is, en me niet verliezen in wat kan zijn. De realiteit wordt mijn leidraad
Wat Nederlanders denken over Surinamers lijkt in vele
gevallen belangrijker dan wat Surinamers denken over Surinamers.
Werken in de tropen, aflevering 8: de president is veroordeeld tot 20 jaar celstraf. Zo kwam het wereldnieuws tot stand.
Werken in de tropen, aflevering 7: We moeten bijdragen aan de gevestigde orde, zodat we die op een dag zelf ook willen verdedigen.
Werken in de tropen, aflevering 6: Mijn werkgever zet me aan de kant
Werken in de tropen, aflevering 5
Overal ter wereld komen mensen massaal de straat op. In Suriname blijven ze thuis. Waarom is het hier nog niet genoeg?
Werken in de tropen, aflevering 4: ‘Om mijn droom te verwezenlijken moet ik het spel meespelen. Hoe groter de armoede, hoe meer het gelezen wordt. Ja, zo erg is het.’
Aflevering 3: Een journalistiek product is afgewezen, omdat de waarheid niet overeenkomt met de mening van mijn werkgever.
Journalist in Suriname 