Het is de laatste dag van het jaar, en terwijl de pagara in de straten van Paramaribo – en ver daarbuiten – uit elkaar spat zit ik uitgeput achter mijn computer. Normaliter hou ik van deze periode: reflecteren op het ene jaar, vooruitkijken op het volgende. Maar deze maand heb ik geen tijd gevonden om in mijn dagboek te schrijven. Om rustig neer te pennen en stil te staan bij dit – voor mij – uitzonderlijke jaar: een promotie, een boek, een baby, een verhuis.
Meerdere keren heb ik afgelopen weken in de keuken gestaan, de badkamer of de living toen een idee voor een nieuwe blogpost me te binnen schoot. Als ik de was ophang, denk ik aan een nieuwe zin. Tijdens de afwas vind ik een nieuw onderwerp, tijdens het rijden een andere insteek. Tijdens het douchen wil ik gaan schrijven en tijdens het voeden weet ik plots niet meer waarover. En dan, als ik eindelijk een moment vind waar het huis ‘netjes’ is, Baby slaapt, de mails beantwoord zijn en de was gehangen en gevouwen is, wint slaap het altijd van het schrijven.
Nu is het dan toch zover: het is twee uur in de middag, Baby slaapt en de wereld is aan het dansen. Mijn hoofd tolt van de ongeschreven letters. Waar te beginnen?
Ik heb al willen schrijven over mijn relatie die aan een zijden draadje hangt, over het werk dat me meer stress dan voldoening geeft, over het bezoek van de koning, de vader die zijn eigen kinderen doodde, de media, het werk en natuurlijk over Baby – die heeft ontdekt dat dingen geluid maken als ze op de grond vallen (nu ook alweer een paar weken geleden). Hij kruipt al bijna. En stopte vorige week – cold turkey style – met borstvoeding.
Ruzie en persberichten
Ik ga slapen met 86 ongelezen mails – waarvan gelukkig een groot deel persberichten, met ruzie, met een zere rug, met verlangens, zorgen over Baby zijn ontlasting en met stress over het werk dat de volgende dag op mij ligt te wachten – me luidop afvragend waar ik in hemelsnaam de tijd vandaan moet halen om alles rond te krijgen. Hoe doen al die andere moeders het?
De grootste uitdaging – momenteel – ligt in mijn relatie. We verheffen onze stem, maken ruzie over hoe het (niet) moet, klagen over wat de ander (niet) ziet, zoeken erkenning, vinden het niet, zoeken waardering, voelen het niet, zoeken begrip, horen het niet. Er zijn hier al dagen geweest waarop we elkaar niet groeten. Ik ben gespannen, hij is bezorgd. Ik ben emotioneel, hij is gevoelig. Ik ben koppig, hij is wantrouwig. Ik ben moe, hij is moe.
Ons leven is altijd al gevuld met cultuur-, meningsverschillen en koppigheid, misplaatste trots en luide ruzies, maar uiteindelijk vonden we elkaar weer, ook als we het nog steeds niet eens waren. We konden de verschillen de verschillen laten zijn. Nu kan dat niet meer.
Strijd
Wat volgt is een strijd, over alles: van oppas, lange broeken en doktersbezoeken tot vaccinaties en voeding – elke dag vinden we wel iets nieuws om het oneens over te zijn. Het is vermoeiend. Want het komt bovenop al de rest: het huishouden, het opvoeden, het werken.
Vroeger – voor Baby – kon ik na een moeilijke dag ventileren bij Quincy. Hij was mijn rots. Niet altijd eens, maar wel altijd daar. Nu moet ik mijn hoofd alleen hoog houden. Dat bevalt me niet.
Mijn enige plan voor 2026 is om vol te houden. Want de rust keert altijd weer, vaak na een paar uur, soms na een paar dagen. En dan vinden we elkaar terug. In een woordeloze knuffel, of in de donkere uren van de nacht. Ergens onder al die harde woorden en scherpe tong zit de rustige man bij wie ik kan thuiskomen. We zijn alleen even op reis, maar hebben een sterke fundering om naar terug te komen.
Mijn voornemens? Meer slapen, minder werken en bovenal: attenter zijn.
Ik wens jullie allen een vredevol, gelukkig nieuw jaar!
Journalist in Suriname 
Ai ai ai, d
Beste Zoe, Afgelopen meimaand werd ik door de vrouw des huizes waar ik een appartement huurde, gewezen op je boek, ” Welkom in Dangogo” je had het net gepresenteerd in Su, de dame in kwestie was naar de presentatie geweest en had het gelezen en die week was er ook een artikel verschenen in de DWT. Ik had het mogen lenen, maar tot mijn schrik per ongeluk iets op het krantenartikel geschreven dat zij keurig opgevouwen in haar boek had gelegd. Gauw naar de Chinees en daar lag nog net een laatste krant van die week. In heb het artikel netjes uitgeknipt en weer in haar boek gelegd. Eenmaal terug in Nederland heb ik het boek gedownload op mijn Kobo reader en ben het op mijn gemak gaan lezen. En wat ging er een wereld voor mij open. Achter elke ” buitenkant” lag een verhaal, als journalist, en weer anders dan als tourist, wist je diep door te dringen tot die plekken waar niemand kan komen, de volkswijk Bloempje met zijn informele gedragscode, de absolute upper class, de gouddelvers ( die ik als toerist wel zag rijden in Brokopondo, of die gevaarlijk ogend op de bij het stuwmeer stonden te rusten op weer een ander moment). Als kind van twee culturen doe ik er alles aan om Su te leren kennen en reis jaarlijks naar Suriname af. Jouw epistels helpen me daar enorm bij en intussen geniet ik van de literaire waarde die ze hebben. Vanaf het moment van het verschijnen van je boek ben ik je gaan volgen en ben verheugd als er weer een weblog van je verschijnt, en ik zat deze laatste weken toch wel in afwachting. Ik weet dat je nu redacteur bent van Parbode, iets wat je als het ware is komen toevallen, hoewel je het liever uit de weg was gegaan wat extra werkdruk oplevert. Ik hoop dat je een beetje me-time kunt gaan maken, misschien kun je iemand vragen mee te helpen bij het huishouden? Of: werk delegeren? Fijne jaarwisseling en gezegend Nieuwjaar, waarbij alles weer op zijn plekje komt.
Marita Smith
Beste Marita,
Dank voor je lieve bericht! Het doet me goed om te horen dat je genoten hebt van mijn boek – daarvoor doe ik het! 🙂
Het is inderdaad een veeleisend jaar geweest, en 2026 wordt qua werk toch wel wat rustiger, dus dat zal zeker helpen. We kijken ook naar iemand om te helpen in het huishouden. Ik ben er vrij zeker van dat het allemaal wel goedkomt! Zoniet in 2026, dan wel het jaar daarop.
Ondertussen genieten we van wat we wel hebben, en tel ik mijn zegeningen. Ik hoop van harte hetzelfde voor jou. Mijn beste wensen en een jaar toegewenst vol geluk, liefde en dat alles in goede gezondheid!
Groetjes,
Zoë
Dag Zoë
wat lees ik graag jou dagboek wat er gebeurd aan de andere kant . Wees gerust Shauni heeft ook moeten zoeken naar een evenwicht met Esther erbij en ze zei ook dat het zwaar was . Maar één ding is zeker alles valt op zijn plaats en liefde over wint alles . Verder voor jullie wens ik een top 2026 en een goede gezondheid.
Vele groetjes Heidi
Dag Heidi,
Dankjewel, wat leuk om op deze manier contact te houden!
Ik ben er ook van overtuigt dat liefde overwint, het vraagt veel werk maar we zijn beiden bereid dat werk te leveren.
De beste wensen voor het nieuwe jaar, ook aan uw man, in goede gezondheid!
Groetjes,
Zoë