Meer dan ooit bestaat mijn leven uit momenten; Baby die bijna over zijn beentjes struikelt in het enthousiasme om zijn vader te zien, Y die samen met mij in de zetel komt liggen (liggen, niet zitten) tijdens het voorlezen, een rustig ontbijt terwijl iedereen nog slaapt, de nieuwe Parbode die op kantoor aankomt of zoals nu; bloggend met een glas wijn aan mijn nieuwe bureau in de stilte van de nacht.

De momenten duren nooit lang, hooguit enkele minuten. De rest van de dag is chaos; naar de apotheek, de winkel, kantoor, de oppas, de schoonfamilie. Mailen, afwassen, bellen, uitpakken, aankleden, koken, klaarmaken: er komt geen einde aan. De volgende dag begint het riedeltje opnieuw. Het is verschrikkelijk vermoeiend.

Maar de momenten zijn waarvoor ik het doe. Ik zal Baby zijn eerste verjaardagsfeestje nooit vergeten. Dagenlang was ik in spanning van de voorbereidingen. Niets doen voelde niet goed, te groot uitpakken ook niet. Ik was bang dat ik te weinig eten had, dat er te veel gasten zouden komen, dat ze niet overeen zouden komen, dat het niet gezellig zou zijn. De hele dag was ik bezig met de voorbereidingen: popcorn maken, lichtjes hangen, vlaggetjes binden, pomp kopen, zwembad vullen, tafels vegen, stoelen zetten. Mijn broer en zijn vriendin waren speciaal voor de gelegenheid in Suriname en ik had er zin in.

Achteraf was ik teleurgesteld. ‘Ik heb zo’n mooie herinneringen aan de tuinfeesten die jij vroeger gaf’, zei ik de volgende dag tegen mijn moeder aan de telefoon. ‘Ik wilde datzelfde gevoel opwekken, maar dat is totaal niet gelukt’, zuchtte ik. Iedereen kwam laat, waardoor de kinderen in het zwembad zaten toen Baby al in bed lag, er waren drie taarten waarvan geen enkele gezamenlijk is aangesneden en mijn schoonfamilie zat binnen, in plaats van onder de tent buiten. Er is niet gezongen, de papieren cups en bordjes – speciaal aangekocht voor de gelegenheid – ben ik vergeten uit te halen en ik dacht dat Quincy de mensen had uitgenodigd waarvan hij dacht dat ik ze had uitgenodigd, met als gevolg dat lang niet iedereen werd uitgenodigd en we veel te veel eten hadden.

Mijn moeder kon er alleen maar om lachen. Dat mijn tuinfeest als host niet hetzelfde is als kind, ligt niet aan de voorbereiding, de schoonfamilie of Suriname, wat dat betreft. Ik ben gewoon geen kind meer. Wat ik niet zie op de foto’s in het fotoalbum, zijn de mensen die te laat kwamen, de zussen die ruzie maakten, oma die berispte of de stress om het eten en te weinig stoelen. Ik was kind en al lang blij om te snoepen en in het zwembad te zijn – net zoals de kinderen dat waren op Baby’s eerste feestje. Die vonden het helemaal geweldig. Het was een moment voor hun, niet voor mij.

Vandaag werd mijn neefje in België geboren. Nog zo’n moment. Toen ik de foto zag strekte mijn hart zich uit over de oceaan. Ik voelde het reiken, maar mijn hart komt niet aan. Dat is de confrontatie; ik zal het kindje nauwelijks zien. Geen zwoele zomeravonden aan de BBQ, geen diepgaande gesprekken met mijn broertje over het ouderschap. Geen klop op de schouder, geen bezoekjes aan de deur, geen impulsieve uitstapjes, geen gestolen blikken van herkenning. Onze herinneringen maken we elk apart.

Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen herinneringen, en die van mijn gezin. Dat vraagt veel voorbereiding, en nog meer energie. Uren ben ik kwijt aan het huishouden, het eten, het schoonmaken, het wassen, vegen en vouwen. Ik doe zoveel mogelijk wanneer Baby slaapt, zodat elke dag wanneer de zon ondergaat, Baby zijn schoentjes gaat halen en we samen naar buiten kunnen. Dan lopen we in de tuin, maken we de plantjes nat, blazen we bellen en wijzen naar boven als een vliegtuig passeert. Zijn gezicht is een open boek. Elke opwinding, openbaring, bewondering of verbazing uit zich in zijn ogen. Direct daarna volgt zijn lach, soms aarzelend, soms schaterend. Dat is mijn moment.

Ik koester en ik vloek. De volgende minuut moet ik weer aan de slag: Baby baden, eten, slapen en daarna is het aan mij. Maar zo is het leven: een opeenstapeling van momenten. Het is aan ons om te kiezen aan welke we waarde hechten. Dat is iets wat Baby mij leert.

_{Op de foto: Baby met zijn nonkel op het feestje}