Ik koester en ik vloek
Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen herinneringen, en die van mijn gezin. Dat vraagt veel voorbereiding, en nog meer energie.
Zijdelings
Waarom Suriname een ontwikkelingsland is
Deze ochtend werd ik er weer eens aan herinnerd waarom Suriname een ontwikkelingsland is.
Wereld van verschil
Een vriendin uit Amerika is op bezoek in Suriname. Ze heeft me een boek cadeau gedaan: The Time Saving Mom. Ik heb het op een paar dagen verslonden. Niet per se omdat ik het zo goed vond, maar omdat ik gefascineerd was met het leven van de auteur. Ze begroot haar tijd net als haar geld.
Schuld van de regen
Wie maakt zich druk over de kinderen van Hanna’s Lust?
Kolokupai
Ze nam Baby in haar armen en noemde hem ‘Kolokupai’; geluksvogel. 365 dagen later is het mij wel duidelijk. De kolokupai, dat ben ik.
Gevaarlijke combinatie
Ik was dubbel zolang onderweg naar Apoera dan dat ik er was, dus ik had niet verwacht dat mensen mij zouden vertrouwen. Maar het is nog erger. Ze vertrouwen elkaar niet eens.
Tour de force
Hoewel ik mezelf – nog steeds – niet zie als een manager, gaat het werk van een hoofdredacteur me wel goed af. Er is dan ook weinig spannend aan mijn to-do lijst. Mails beantwoorden, belletjes plegen, apps versturen: ik kan dat. De uitdaging ligt nu ergens anders.
Een jaar!
Als ik mijn boek nu in mijn handen heb, denk ik niet aan de appels of de gordijnen die ik er mee gekocht heb.
Te jong, te lief, te gevoelig, maar toch: hoofdredacteur
‘Veel te jong’, antwoord ik als mensen opmerken dat ik, op 31 jarige leeftijd, wel erg jong ben om al hoofdredacteur te zijn. ‘Te lief’, zegt mijn andere collega ook wel eens. ‘Te gevoelig’, vind ik zelf. Onzeker, misschien ook. Maar ik moet het doen met wie ik ben.
Uitgeput
Het is de laatste dag van het jaar, en terwijl de pagara in de straten van Paramaribo – en ver daarbuiten – uit elkaar spat zit ik uitgeput achter mijn computer.
Wat het betekent om in een ontwikkelingsland te leven
Ik ben een journalist, geen manager. Met die overtuiging heb ik de vacature voor een nieuwe hoofdredacteur van Parbode Magazine maandenlang aan me voorbij laten gaan. Tot nu.
Wees lief voor jezelf
Ik hield me krampachtig vast aan mijn werk om te voorkomen dat ik er minder van ging houden. Het werd een self fulfilling prophecy.
Zo zoet als het leven zelf
Ik sip alsof morgen niet bestaat.
Ik begrijp het
“Je gaat veel meer van de wereld begrijpen”, zei mijn moeder toen ik zwanger was. Destijds leek me dat nog een leuk idee. Het is niet voor niets mijn passie (en beroep) om de grote vragen (des levens) te onderzoeken. Nu Baby zijn eerste prikjes heeft gehad, begin ik te begrijpen wat ze bedoelde.
De wereld kan wachten
De eerste weken na de bevalling zijn zwaar, héél zwaar
Verkiezingszondag in Suriname
Hoe sneller de samenwerking beklonken wordt, hoe groter mijn zorgen
Er groeit iets in mij
Mijn hart is een kamer groter, het licht schijnt feller dan ooit.
Ik heb een boek geschreven
Moge mijn woorden het leven in je aanwakkeren
Polarisatie en de rol van de media
Slechte journalistiek versterkt het wij-zij denken in de samenleving
In het oog van de storm
Na mijn publicatie over de wantoestanden in de Surinaamse goudexport was ik plots zelf onderwerp van het nationaal nieuws.
