De tijd dat Baby in de kast kroop en er niet meer uit durfde, is voorbij. Zo ook is de tijd dat ik alles kon eten wat ik wil zonder dik te worden.

Een vriendin uit Amerika is op bezoek in Suriname. Ze heeft me een boek cadeau gedaan: The Time Saving Mom. Ik heb het op een paar dagen verslonden. Niet per se omdat ik het zo goed vond – toegegeven: er staan aardig wat bruikbare tips in – maar omdat ik gefascineerd was met het leven van de auteur. Crystal Paine heet ze. Ze heeft zes kinderen – waarvan drie kinderen onder twee jaar, één geadopteerd met het syndroom van down – en beweert dat ze haar dagen in ‘alle rust en kalmte’ doorbrengt en nooit te laat het huis uit is. Dat doet ze met twee ingrediënten: God en tijd.

Paine is het soort vrouw dat een boek leest en bidt terwijl ze op de treadmill staat, naar een podcast luistert terwijl ze het bed op maakt en een extra ronde door het huis loopt om het gewenste aantal stappen op de teller te bemachtigen. Ze begroot haar tijd net als haar geld, knipt een week op in prioriteiten en een dag in to-do lijstjes. Ze stelt doelen per uur. Haar leven wordt bepaald aan de hand van schema’s – van This Week’s Priority Areas Worksheet tot een 100-Day Habit Tracker. Ze is auteur en Instagram-ondernemer en werkt vanuit huis. Plannen, prioriteiten, gewoontes en routines bepalen haar leven. Haar advies: maak alles meetbaar, zodat je weet wat je doet en het leven niet aan je voorbij gaat.

Het herinnerde me aan de reden waarom ik België heb verlaten.

Er is een populair gezegde in Suriname: ‘Jullie hebben de klok, wij de tijd.’ ‘Jullie’ verwijst naar de West-Europeaan die alles op tijd doet, plant, meet en verwacht. ‘Wij’ zijn de Surinamers die morgen doen wat vandaag niet is gebeurd. In België kijken we altijd vooruit, in Suriname kijken we om ons heen. Het maakt een wereld van verschil.

Tijdens het lezen werd me met elke pagina duidelijk: ik wil geen tijd besparen. Ik wil tijd vangen.

Ik wil Baby zijn lach vangen wanneer papa hem achterna racet op handen en knieën. Ik wil zijn zucht vangen wanneer hij in mijn armen tot rust komt, zijn grote onschuldige ogen, zijn zachte wangen, zijn wijzende vinger, zijn eerste stapjes, zijn gekir en gebrabbel. Ik wil het allemaal vangen en in een doos zetten om morgen opnieuw te beleven.

Ik wil niet besparen en de tijd controleren. Ik wil de tijd vergeten. Daarom woon ik ook in Suriname. Ik ga slapen zonder dat ik weet waar mijn dag is gegaan. Zonder stappenteller en plannen voor morgen. Het leven mag over me heen komen met al haar verrassingen en onverwachte wendingen. Geluk kun je niet plannen. Dat is juist wat het leven zo mooi maakt.