Bijna 25, en dit is mijn leven

Als 16 jarige was ik ervan overtuigd dat alle 25’ers hun leven op een rijtje hadden. Nu ik zelf – bijna – 25 ben, weet ik dat dat niet zo is. Integendeel, ik ben nog nooit zo onzeker geweest.

Ik heb een (huur)huis. Ik heb een (vaste) baan. Ik heb een vriend. Ik heb een hond. Ik heb een auto. Dat klinkt even succesvol als saai. Ik ben beland op het punt waar ik nooit wou belanden.

Als 16-jarige was ik panisch voor een toekomst hierboven beschreven. Het alom bekende huisje-tuintje-boompje joeg me zoveel schrik aan dat ik weigerde te accepteren dat er niet meer was in het leven. Dus ik ging op zoek naar meer, en ik kreeg meer. Maar bij thuiskomst, na een wereldreis van tien maanden, moest ik toegeven dat ik niet meer had gezien. Ongeacht cultuur, land en afkomst, is dit het leven. Mensen wonen, gaan relaties aan, gaan naar het werk en zorgen voor hun kinderen (en huisdieren). Daarom heeft het cliché ‘het zit in de kleine dingen’ zoveel succes. De grote dingen zijn voor iedereen hetzelfde. Ik wil dat maar niet accepteren. Ik zoek (nog steeds) naar een manier waarop ik het anders kan doen, in de volle wetenschap dat dat me heel ongelukkig maakt. Want er is niets anders te doen. Besluiteloos over hoe het dan anders kan, heb ik er bewust voor gekozen het alleen (in Suriname) te doen. En dat valt me zwaarder dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Quincy, wie ik nu al langer dan drie jaar mijn vriend mag noemen, is ervan overtuigd: het leven moet je alleen dragen. Of je het alleen kàn dragen is geen vraag. Het antwoord is dat het moet, om de simpele reden dat je alleen bent gekomen en alleen zal doodgaan. Naast je familie, die je heeft grootgebracht, kan je dus op niemand rekenen. Ieder leeft voor zichzelf en dus leeft iedereen alleen . Je moet daarom ook niet je leven en gevoelens aan de grote klok hangen, want dat kan alleen maar tegen jou gebruikt worden. En dat zàl ook tegen je gebruikt worden. Dus je houdt je gedachten en gevoelens voor jezelf. Quincy is introvert. En Surinaams.

Ik ben, zoals het liefdescliché voorschrijft, extrovert. En Belg. Ik huil wanneer ik verdrietig ben (ook in het openbaar), en lach uitbundig wanneer ik vrolijk ben. Ik weet hoe het voelt om er – ondanks alle inspanningen – nooit bij te horen. Om niet begrepen te worden. Om waakzaam te zijn over mijn eigen uitlatingen en handelingen, in de vrees dat ik verkeerd word begrepen. Ik ben – bijna – 25 jaar en voel me heel eenzaam in Suriname. Niet alleen, want dat ben ik bijna nooit. Maar eenzaam.

In de bergen van Nieuw-Zeeland (juli 2016) was ik alleen. Voor vier dagen wandelde ik in de sneeuw zonder één ander persoon tegen te komen. Dat was alleen, maar niet eenzaam (hoewel ik blij was om na die vier dagen terug mensen te zien). Nu moet ik het opnieuw alleen doen, net als in de bergen van Nieuw-Zeeland. Niet voor vier dagen, maar voor alle dagen van het jaar. Steeds en elke dag opnieuw zwoeg ik over de onzichtbare bergen. En dat terwijl al die mensen het pad met me delen. Maar ik ben de enige die niet weet hoe het pad loopt. Ik ben geen deel van deze maatschappij. En zal dat nooit zijn. Om de simpele reden dat ik niet van hier ben. Je vraagt je af wat ik hier nog doe. Ik moet me aanpassen aan een maatschappij die dat collectief en woordeloos van mij eist. Ondertussen wil ik koste wat het kost mezelf blijven.

Ik ben – bijna – 25 en de verhouding tussen mezelf blijven en me aanpassen aan de Surinaamse maatschappij is volledig uit balans. Maar wat had ik dan verwacht?

Ik wilde het toch zo graag ‘anders’?

Mijn leven anno 2019 is ingericht op het geloof dat cultuurverschillen niet in de weg mogen staan van een gezamenlijke toekomst. Daar hou ik koppig aan vast, want zonder die hoop valt mijn leven in stukken. Gelukkig zijn er nog die lichtpuntjes aan het eind van de tunnel, even klein als hoopvol. Ik denk dan aan mijn werk bij de Parbode (waar ik verzot op ben), mijn Surinaamse vrienden(-in-wording) en mijn schoonfamilie. Zijn zijn het levende bewijs dat mijn moeite loont. Te langzaam misschien, maar des te zeker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s