Ik wil niet bang worden

Sinds het eerste geval van Covid-19 in Suriname is bevestigd (afgelopen vrijdag) ben ik niet meer op Facebook gegaan. Bij verveling kom ik soms wel in de verleiding, maar wanneer ik met mijn duim boven het blauwe symbooltje hang, denk ik aan de shit die zich daarachter verschuilt. Van feiten, meningen, speculaties, theorieën, bewijzen en ‘bewijzen’, verkooptrucs, leugens, veronderstellingen, officiële bekendmakingen, mopjes en memes tot verregaande samenzweringstheorieën, gevoelens en opzettelijke paniekzaaierij. Het is een wereld die ik nu niet wil openen, want ik wil niet bang worden (toch zal ik even moeten piepen als ik met deze tekst mijn lezers wil bereiken – ziedaar mijn afhankelijkheid).

Het lezen van zoveel verschillende informatie zal me paniekerig, en in het beste geval onrustig, maken. Er is zoveel van alles dat je niet meer weet wat waar is. Die overvloed van informatie is overweldigend en beangstigend. En mensen die bang zijn, zijn zwak. Mensen in paniek kan je alles wijsmaken, maar meer nog: zij schakelen over op een overlevingsdrang. Ze vergeten gebruik te maken van hun logisch denkvermogen. Mensen in paniek haasten zich naar de winkel en kopen de schappen leeg. Ze denken niet aan hun buurvrouw die nog aan het werk is en vijf kinderen te voeden heeft. Mensen in paniek vechten om een rol wc-papier, want voor mensen in paniek, is het ieder voor zich.

Wereldwijd is het niet het virus, maar de paniek die de meerderheid van de mensen in hun greep houdt. Ik snap dat. Het dagelijkse leven van miljoenen mensen is verstoord. De vanzelfsprekendheid van morgen wordt collectief in vraag gesteld. En dan sta ik nog niet eens stil bij de enorme impact die dit alles heeft op de wereldeconomie, de werkloosheid, de industrie, de criminaliteit, de opvoeding en – uiteindelijk ook – de prijzen in de winkels. Als ik niet oplet word ik ook meegezogen in die magnetische trechter van massahysterie. Want wat er gebeurt is heel serieus. Wat er gebeurt is ernstig. Mensen gaan dood. Vooral oude mensen, maar het blijft iemand zijn moeder, een ander zijn opa of zus. Daarbij is het ook nog eens nieuw, dus je wéét niet wat er nog kan gebeuren (ziedaar de speculaties, theorieën en meningen). Dat alles is beangstigend voor de mens, die in de illusie is gaan geloven dat we ons eigen leven kunnen controleren – als we het maar ‘goed’ doen.

Omdat ik me absoluut niet bij de massahysterie wil aansluiten, blijf ik weg van Facebook. Dat werkt. Meer nog: ik merk dat ik naast Facebook ook geen moeite doe om het nieuws via de traditionele media zoals kranten, radio en televisie te volgen (over hoe de media deze gezondheidscrisis aanpakt, daar heb ik ook heel wat kritiek op, maar dat is voor een ander keer). Als ik nu in de auto zit en het nieuws komt op, zet ik de radio af. Op het moment dat ik deze blog schrijf, weet ik dus ook niet hoeveel gevallen van Covid-19 in Suriname zijn bijgekomen, als ze dat al zijn. Dat betekent niet dat ik de persoonlijke maatregelen niet neem. Maar die zijn eigenlijk niets anders dan wat ik doe wanneer er een andere griep heerst en ik niet ziek wil worden, dus er gaan geen alarmbellen in mij af. En dat alleen is best al een hele opgave, want ook zonder media betrapte ik mezelf dit weekend op de gedachte dat ‘mijn hoofd wel een beetje zwaar aanvoelt’ en blijft het me bijzonder lang bij dat ik gisteren aan de keukentafel heb geniest (nadat er een kriebel in mijn neus zat). Ik blijk gevoelig voor informatie waarvan ik niet weet wat het zegt. Laat staan dat ik ze dan ook nog eens begin te volgen.

Het is moeilijk om onverschillig te blijven in de wereldwijde uitbraak. Iedereen heeft er wel een beetje zijn eigen mening over. Maar paniek en stress maakt je immuunsysteem zwak. En zwakke mensen gaan het eerste dood. Zo is het altijd al geweest, alleen waren we dat met de technologie van vandaag een beetje vergeten. Was ik 700 jaar geleden geboren, was ik – met geluk – niet ouder geworden dan zeven . Tegen die leeftijd was mijn zicht namelijk zo slecht dat ik het verschil niet kon maken tussen mijn moeder en een tijger. Maar ik ben geboren in de ‘gouden’ jaren negentig. Tegenwoordig draag ik zoveel lenzen dat veel mensen niet eens weten dat ik niet kan zien zonder. Dat is de illusie die ik ophang aan de wereld. Het is precies die illusie – van onschendbaarheid – die het virus voor ons breekt. Ze doet dat meedogenloos, net zoals we van de natuur gewend zijn. In plaats van één orkaan op één plek ergens heel ver weg, een tsunami die ergens in Azië heel veel mensenlevens heeft gekost, een aardbeving of een dodelijke vulkaanuitbraak, dwingt dit virus ons – en dan vooral de rijke landen – stil te staan waarom de mens is wat de mens vandaag is. Het antwoord ís heel beangstigend. Maar het is ook geen reden voor paniek, want het antwoord ligt – voor een keer – in onze handen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s