Het is de laatste dag van het jaar, en terwijl de pagara in de straten van Paramaribo – en ver daarbuiten – uit elkaar spat zit ik uitgeput achter mijn computer. Normaliter hou ik van deze periode: reflecteren op het ene jaar, vooruitkijken op het volgende. Maar deze maand heb ik geen tijd gevonden om in mijn dagboek te schrijven. Om rustig neer te pennen en stil te staan bij dit – voor mij – uitzonderlijke jaar: een promotie, een boek, een baby, een verhuis.

Meerdere keren heb ik afgelopen weken in de keuken gestaan, de badkamer of de living toen een idee voor een nieuwe blogpost me te binnen schoot. Als ik de was ophang, denk ik aan een nieuwe zin. Tijdens de afwas vind ik een nieuw onderwerp, tijdens het rijden een andere insteek. Tijdens het douchen wil ik gaan schrijven en tijdens het voeden weet ik plots niet meer waarover. En dan, als ik eindelijk een moment vind waar het huis ‘netjes’ is, Baby slaapt, de mails beantwoord zijn en de was gehangen en gevouwen is, wint slaap het altijd van het schrijven.

Nu is het dan toch zover: het is twee uur in de middag, Baby slaapt en de wereld is aan het dansen. Mijn hoofd tolt van de ongeschreven letters. Waar te beginnen?

Ik heb al willen schrijven over mijn relatie die aan een zijden draadje hangt, over het werk dat me meer stress dan voldoening geeft, over het bezoek van de koning, de vader die zijn eigen kinderen doodde, de media, het werk en natuurlijk over Baby – die heeft ontdekt dat dingen geluid maken als ze op de grond vallen (nu ook alweer een paar weken geleden). Hij kruipt al bijna. En stopte vorige week – cold turkey style – met borstvoeding.

Ruzie en persberichten
Ik ga slapen met 86 ongelezen mails – waarvan gelukkig een groot deel persberichten, met ruzie, met een zere rug, met verlangens, zorgen over Baby zijn ontlasting en met stress over het werk dat de volgende dag op mij ligt te wachten – me luidop afvragend waar ik in hemelsnaam de tijd vandaan moet halen om alles rond te krijgen. Hoe doen al die andere moeders het?

De grootste uitdaging – momenteel – ligt in mijn relatie. We verheffen onze stem, maken ruzie over hoe het (niet) moet, klagen over wat de ander (niet) ziet, zoeken erkenning, vinden het niet, zoeken waardering, voelen het niet, zoeken begrip, horen het niet. Er zijn hier al dagen geweest waarop we elkaar niet groeten. Ik ben gespannen, hij is bezorgd. Ik ben emotioneel, hij is gevoelig. Ik ben koppig, hij is wantrouwig. Ik ben moe, hij is moe.

Ons leven is altijd al gevuld met cultuur-, meningsverschillen en koppigheid, misplaatste trots en luide ruzies, maar uiteindelijk vonden we elkaar weer, ook als we het nog steeds niet eens waren. We konden de verschillen de verschillen laten zijn. Nu kan dat niet meer.

Strijd
Wat volgt is een strijd, over alles: van oppas, lange broeken en doktersbezoeken tot vaccinaties en voeding – elke dag vinden we wel iets nieuws om het oneens over te zijn. Het is vermoeiend. Want het komt bovenop al de rest: het huishouden, het opvoeden, het werken.

Vroeger – voor Baby – kon ik na een moeilijke dag ventileren bij Quincy. Hij was mijn rots. Niet altijd eens, maar wel altijd daar. Nu moet ik mijn hoofd alleen hoog houden. Dat bevalt me niet.

Mijn enige plan voor 2026 is om vol te houden. Want de rust keert altijd weer, vaak na een paar uur, soms na een paar dagen. En dan vinden we elkaar terug. In een woordeloze knuffel, of in de donkere uren van de nacht. Ergens onder al die harde woorden en scherpe tong zit de rustige man bij wie ik kan thuiskomen. We zijn alleen even op reis, maar hebben een sterke fundering om naar terug te komen.

Mijn voornemens? Meer slapen, minder werken en bovenal: attenter zijn.

Ik wens jullie allen een vredevol, gelukkig nieuw jaar!