Als journalist hoor ik ‘het’ te weten: de oorzaak van het gevolg, het antwoord op de lezersvraag, de reden waarom. Maar hoe meer ik lees, en hoe meer ik leer, hoe meer ik besef dat mensen die beweren het te weten, niet genoeg lezen – en nog minder leren.
Een mislukte samenwerking met The New York Times heeft geleerd dat niets voor zijn tijd komt, maar dat het soms ook tijd is om niets te doen, niets te zeggen – ofwel te zwijgen.
De wereld moet meer op het Westen lijken, vindt het Westen.
In Suriname heb ik geleerd om niet te werken voor mijn oude dag, maar om te werken voor vandaag.
‘Zij’ en ‘wij’ verschilt maar één letter op papier, maar het maakt een wereld van verschil.
De wereld rond mij vergaat, maar de zon komt elke dag op alsof er niets aan de hand is.
Ik ben lang niet meer zo openhartig als dat ik ooit was.
Een verslag vanop de eerste rij
Net zoals heel Suriname, kijk ik reikhalzend uit naar der verkiezingen van maandag. Maar dat doe ik om een andere reden dan de uitslag.
Omdat ik me niet bij de massahysterie wil aansluiten, blijf ik weg van Facebook. Dat werkt.
Surinamers leven impulsief en instinctmatig , iets wat in België een soort van ‘not done’ is geworden. Tegelijk bekruipt me soms het enge gevoel dat Suriname me beperkt in mijn mogelijkheden.
Sinds de komst van mijn ouders lijkt er iets te zijn ‘geklikt’ in mijn leven.
In 2020 zal ik nemen wat is, en me niet verliezen in wat kan zijn. De realiteit wordt mijn leidraad
Wat Nederlanders denken over Surinamers lijkt in vele
gevallen belangrijker dan wat Surinamers denken over Surinamers.
Werken in de tropen, aflevering 8: de president is veroordeeld tot 20 jaar celstraf. Zo kwam het wereldnieuws tot stand.
Werken in de tropen, aflevering 5
Ik vecht niet meer alleen voor mezelf.
Overal ter wereld komen mensen massaal de straat op. In Suriname blijven ze thuis. Waarom is het hier nog niet genoeg?
Werken in de tropen, aflevering 4: ‘Om mijn droom te verwezenlijken moet ik het spel meespelen. Hoe groter de armoede, hoe meer het gelezen wordt. Ja, zo erg is het.’
Ik moet me aanpassen aan een maatschappij die dat collectief en woordeloos van mij eist. Ondertussen wil ik koste wat het kost mezelf blijven.
Journalist in Suriname 