Polarisatie en de rol van de media
Slechte journalistiek versterkt het wij-zij denken in de samenleving
In het oog van de storm
Na mijn publicatie over de wantoestanden in de Surinaamse goudexport was ik plots zelf onderwerp van het nationaal nieuws.
Eindelijk, dertig!
Ik ben dertig jaar, eindelijk! Om de een of andere reden keek ik hier heel erg naar uit. Mijn twintiger jaren zijn voorbij. Wat ‘de schoonste tijd van mijn leven’ hoorde te zijn, was voor mij toch vooral een decennium van verwarring. Hoe meer ik mijn plaats opeiste in de ‘volwassen’ wereld, hoe moeilijker het werd. Terugblikkend op mijn twintigerjaren, vond ik het dan ook vooral vermoeiend.
Mijn take-aways van de Climate Week in New York City
In ‘een van de grootste klimaatevenementen’ ter wereld wilde ik proeven van de ‘gap’ tussen de ontwikkelde en ontwikkelingslanden: hoe uit die zich face to face? Welke gespreksonderwerpen gaan we (niet) uit de weg? Wat is de sfeer tijdens de discussies? Terug in Suriname, kom ik van een koude kermis thuis.
Alles tegelijkertijd, de hele tijd
New York City is alles wat ze zeiden dat het zou zijn: duur, druk, snel en luid. De stad is op zowat alle vlakken het tegenovergestelde van Paramaribo. En juist omdat ik zoveel waarde hecht aan de kleinschaligheid, de rust, stilte en traagheid van Suriname, had ik niet verwacht dat ik New York City mooi zou vinden – laat staan leuk.
Ik was vergeten hoe mooi Suriname is
Soms moet je even weg gaan om te weten wat je achterlaat
Kleine vis, grote zee
‘Er is een vrouwtje daar ergens bij Parbode die een soort hobby heeft om continue kletsverhalen te schrijven’, zei de minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur gisteren over mij op een persconferentie waar ik niet aanwezig was. Mijn hoofdredacteur bij Parbode wees me vandaag op de uitspraak.
10 woorden met een dubbele betekenis in het Surinaams
Een overzicht van mijn meest voorkomende misverstanden in het Surinaams-Nederlands
De lust van het leven
Ik moet eigenlijk een boek schrijven, maar ik zit hier achter mijn computer te dralen. Deze ochtend heb ik in de tuin gewerkt, met het voornemen om daarna écht te gaan schrijven. Maar het lukt me maar niet. En dus zit ik hier, op mijn vertrouwde plekje van het internet.
Alles kan, alles mag
Surinamers weten wat belangrijk is
Rellen in Paramaribo
Duizenden demonstranten gingen vandaag de straat op in Paramaribo om te protesteren tegen het beleid van de regering. Dat komt er – kort samengevat – op neer dat de overheid geen geld heeft, maar het weinige dat het wel heeft niet deelt met het volk. Terwijl subsidies worden afgeschaft, bedient de regeringstop zich van extra uitgaven. De rijken worden rijker, de armen armer.
Ik snap er niets meer van
Het gaat in de berichtgeving niet om wat je schrijft, maar om wat je niet schrijft.
Werken in de tropen: Over de journalist als merk
In de aula van de hogeschool leerde ik dat journalisten een merk moeten zijn. Maar al wat dat ons bracht is een overaanbod aan columnisten. De journalistiek moet terug naar waar het begon.
Niet Langer Rauw en Onverbloemd
Vroeger had ik 100 procent vertrouwen in de persoon die ik voor het eerst de hand schudde. Nu staat de teller gedwongen op nul. Vertrouwen is in Suriname iets waar je voor moet werken. Op zich niet slecht, maar de balans is zoek.
Vaderlandse liefde, het bestaat nog
Nu ik niet terug naar België kan, besef ik dat ik me nooit thuis zal voelen in Suriname.
Een dagboekfragment
Los van een gestructureerd en verantwoord, leef ik vooral een eenzaam leven.
Het niet weten: mag dat nog?
Als journalist hoor ik ‘het’ te weten: de oorzaak van het gevolg, het antwoord op de lezersvraag, de reden waarom. Maar hoe meer ik lees, en hoe meer ik leer, hoe meer ik besef dat mensen die beweren het te weten, niet genoeg lezen – en nog minder leren.
In 2020 leerde ik zwijgen
Een mislukte samenwerking met The New York Times heeft geleerd dat niets voor zijn tijd komt, maar dat het soms ook tijd is om niets te doen, niets te zeggen – ofwel te zwijgen.
Witte arrogantie?
De wereld moet meer op het Westen lijken, vindt het Westen.
Pensioensparen? Ik denk er niet aan!
In Suriname heb ik geleerd om niet te werken voor mijn oude dag, maar om te werken voor vandaag.
